گفتار شصت و یکم؛ تاریخ در گستره شرق

استبداد جاهلان و ریشه ابتلای بزرگ شرق و کشورهای اسلامی

فصل اول:

گفتار شصت و دوم؛ بحث فرهنگ و تمدن

گذار تمدن و فرهنگ بشری از مراحل مختلف

فصل اول:

گفتار شصت و سوم؛ پادشاهان، مستبدان، چاپلوسان

و فرازی از تاریخ این کشور

فصل اول:

گفتار شصت و چهارم؛ ایرانیان اساطیر تاریخی

و تعاریف دقیق تاریخ. قصه ای شیوا از عمل گرایی

فصل اول:

گفتار شصت و پنجم؛ جهل خود خواسته و خودساخته

جهل خود خواسته و خودساخته بعضی از عالمان جاهل و متعصب!

فصل اول:

گفتار شصت و ششم؛ چگونه جانهای مستبد، جاهل و حق گریز سرنوشت مردم را به پرتگاه فنا می برند

فصل اول:

گفتار شصت و هفتم؛ دست های شرارت

قدرتمدارانی که جهان را برای خود،  بهشت و برای دیگران، دوزخ ساخته اند

فصل اول:

گفتار شصت و هشتم؛ مضحکه جهل و ظلم و فریب

مضحکه جهل و ظلم و فریب در نظام های استبدادی

فصل اول:

گفتار شصت و نهم؛ آدمی هرچه میکند در حق خود میکند

طرح چند بحث و دو سه قصه شیرین

فصل اول:

گفتار هفتادم؛ فکر و اندیشه های بزرگ

فکر و اندیشه های بزرگ در جملات کوتاه. خواب و تعبیر رویا

فصل اول:

گفتار هفتاد و یکم؛ باید اهمیت در نگاه تئ باشد نه درآنچه که می بینی

فصل اول:

گفتار هفتاد و دوم؛ دنیا را

دنیای حقیقی را سرمایه معنا و عمل باطنی ساخته نه عمل ظاهری. قصه ای از دعا و طرحی از داستان مثنوی

فصل اول:

گفتار هفتاد و سوم؛ اهمیت هنر ها

تحلیلی درباره هنر تولید فیلم ارزشمند؛ نقد عالم سینما…

فصل اول:

گفتار هفتاد و چهارم؛ الفاظ بدون معنا

الفاظ بدون معنا همانند در پوست شیر فرورفتن است

فصل اول:

گفتار هفتاد و پنجم؛ دنیای درون بشر

دنیای درون بشر بازتابی از تجلی اراده آدمی است و اینکه آدمی باید برای تحقق امر هدایت خود مشخصا سرمایه گذاری کند.

فصل اول:

گفتار هفتاد و ششم؛ قدرت کلمات، سرنوشت جوانان ما

وظیفه ما نسبت به تربیت نسل جوان

فصل اول:

گفتار هفتاد و هفتم؛ خوشبخت ترین مردم

خوشبخت ترین مردم آنهایی هستند که فهمیده اند و بدبخت ترین مردم احمقانند!

فصل اول:

گفتار هفتاد و هشتم؛ کلید خوشبختی ما

 کلید خوشبختی ما دانشی است که قفل های بدبختی را باز میکند. دلائل عقلی عالم این کلیدها هستند.

فصل اول:

گفتار هفتاد و نهم؛ عبادت، فهم هستی است

و مهم در مقدار فکری است که با عبادت آمیخته می شود.

فصل اول:

گفتار هشتادم؛ زوال جامعه حیوانی

 زوال جامعه حیوانی مصرفی و فاقد اخلاق در خود است و معماران غرب نیز آگاهانه و عامدانه این معنا را فهمیده و پیش گرفته اند.

فصل اول: